Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Ο γυρολόγος


«Αγάπη πουλώ.
Φιλιά και χάδια
σε χρώμα μωβ.

Αγάπη πουλώ.
Στοιχειωμένες ανάσες
και ιδρωμένα κορμιά
σε σκισμένα σεντόνια.

Αγάπη πουλώ.
Μάτια δακρυσμένα
και χείλη φωτιά.

Αγάπη πουλώ.
Πόθο ξεδιάντροπο
και φόβο αληθινό.

Αγάπη πουλώ!»

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

Πρόσκληση


Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

Εξαπατώντας το φόβο

Μια βαθιά ανάσα
κι η νύχτα σου φωνάζει
πως δάκρυα ξόδεψες ανώφελα
ότι σε πόνεσε
ότι σε λύγησε
ότι σ’ αγάπησε
ότι αγάπησες
θηλιά και σ έπνιξε
Θες να πάρεις
πίσω τις κραυγές
τα φιλιά, τους όρκους
τις στιγμές.
Στο τέλος οι ωκεανοί
πνίγονται ακόμα στη θλίψη
κι εσύ προσπαθείς
μάταια να εξαπατήσεις το φόβο
καρφώνοντας κάθε τόσο
μικρά κομμάτια γυαλιού
στα μάτια σου.

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009

Πριν αιώνες

Στον αγέρα ανεμίζω
λειψή την ανάσα μου
την ψυχή μου
που αυτομόλησε από μια κιβωτό
πριν αιώνες
και μες στη σιωπή περιφέρεται
τρελή και ρακένδυτη
μ΄ασωτίες κρυφές
με πληγές
και με μνήμες λαθραίες



(c) Τάκης Τσαντήλας



Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2009

Γρίφος

Σε ποιο άστρονα
κάνω απόψε την ευχή μου
για να πιάσει;
Ποιο κοχύλι να κλέψω
από τη θάλασσα
για να ακούσω τη φωνή σου;
Το χρώμα των ματιών σου συναντώ
σε άγνωστους περαστικούς
και σε σκέφτομαι.
Μελωδίες ηχούν
κι εγώ θυμάμαι λέξεις
βγαλμένες από τα χείλη σου.
Καθώς ο χρόνος προσπερνάει τη σκιά μου
χνάρια αφήνω σημάδι να βρεις.
Λευκό αραχνοΰφαντο νυχτικό φοράω
και σε προσμένω ακόμα.
Με χρώματα ζωγραφίζω
το χαμόγελο στα χείλη μου
η απούσα παρουσία σου
συντροφιά κρατά το άρωμα
απομεινάρι ενοχής.
Ένα σκίτσο δικό σου στα χέρια μου
ότι πρόλαβες να αφήσεις.
Κι αν πέταξα ψηλά
κι αν άυλο είναι το κορμί μου
σε αναζητώ
θα έρθει η ώρα
που θα απλώσεις τα φτερά
θα βρεις τα ίχνη
θα σε αναγνωρίσω

L.N.E

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2009

Αχάτης

Τώρα καθώς το φως
σε εκπορθεί
υψώνονται ψηλά
τα λάβαρα της Άνοιξης,
ηχούν τα σήμαντρα
στον ερχομό του μυστικού αγέρα
που θα σαρώσει τη σιωπή
και την βαθιά κρυμμένη λύπη,
φέγγουν οι αγκαλιές
δειλές αχτίδες
στο κατώφλι της ανάστασης,
τα γιασεμιά και τ' ανθισμένα κρίνα
ο ασπασμός του φεγγαριού
στο στήθος σου
και το σεπτό δάκρυ της θάλασσας
καθώς κύμα ξεχύνεται
και πάθος άφθαρτο,
ατέρμονη αμμουδιά
με άσπρα βότσαλα,
εωθινός αχάτης
που συσπάται στο κορμί σου


(c) Τάκης Τσαντήλας