Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

Εξαπατώντας το φόβο

Μια βαθιά ανάσα
κι η νύχτα σου φωνάζει
πως δάκρυα ξόδεψες ανώφελα
ότι σε πόνεσε
ότι σε λύγησε
ότι σ’ αγάπησε
ότι αγάπησες
θηλιά και σ έπνιξε
Θες να πάρεις
πίσω τις κραυγές
τα φιλιά, τους όρκους
τις στιγμές.
Στο τέλος οι ωκεανοί
πνίγονται ακόμα στη θλίψη
κι εσύ προσπαθείς
μάταια να εξαπατήσεις το φόβο
καρφώνοντας κάθε τόσο
μικρά κομμάτια γυαλιού
στα μάτια σου.