Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

Εξαπατώντας το φόβο

Μια βαθιά ανάσα
κι η νύχτα σου φωνάζει
πως δάκρυα ξόδεψες ανώφελα
ότι σε πόνεσε
ότι σε λύγησε
ότι σ’ αγάπησε
ότι αγάπησες
θηλιά και σ έπνιξε
Θες να πάρεις
πίσω τις κραυγές
τα φιλιά, τους όρκους
τις στιγμές.
Στο τέλος οι ωκεανοί
πνίγονται ακόμα στη θλίψη
κι εσύ προσπαθείς
μάταια να εξαπατήσεις το φόβο
καρφώνοντας κάθε τόσο
μικρά κομμάτια γυαλιού
στα μάτια σου.

3 σχόλια:

Τάκης Τσαντήλας είπε...

"Ένδυσα την ανάσα σου με φως
στη σιγαλιά της νύχτας
κι έτσι στιλπνή και πορφυρή
η αγάπη ξεπροβάλλει.."

Εξαπατώντας το φόβο
και ξορκίζοντας το έρεβος..
Θαυμάσιος στίχος
στις μελαγχολικές αποχρώσεις
της θύμησης..
Καλημέρα Κλειώ μου..

L.N.E (Ελένη Γ.) είπε...

Κράτησα τη ζωή μου καθαρή
λίγο αλάτι
λίγο νερό
κι η θάλασσα έτοιμη
είναι φορές που στάζει μελάνι και κρύβομαι
ή τότε να ΄ναι που φαίνομαι διάφανη;

Τον εξαπάτησες τον φόβο έξοχα..

Έλενα είπε...

Δυνατό ποίημα...πολύ ωραίο!