Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008


Τους ορίζοντες του θυμού μου κατοίκησα,
σ’ ένα ποτήρι ραγισμένο
που μέσα του κρύβει μια θάλασσα ανεμοδαρμένη.

Πίνω την αντάρα της,
μεθυσμένη τα χνάρια μου να βρω.

Δυο χούφτες άμμο στο άγριο δειλινό στάζω
και με φτερά ενός αλήτη γλάρου
ψηφιδωτό σκαλίζω σε βράχο σιωπής.

Τα γυμνά πόδια μου,
παγωμένα καρφιά στα νεκρά ποσειδώνια
της ψυχής μου.

Με νότες χαράζω τους ήχους των κυμάτων,
στο λευκό των αφρών
και με δοξάρι τον άνεμο, τραγούδι κατευθύνω
στα υψωμένα όνειρα της καρδιάς μου.

Ήταν εκείνο το γέρικο δελφίνι
που το βλέμμα του σπάραζε
τη φωνή μου…

4 σχόλια:

ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ είπε...

Θαλασσα οργή , θυμός , βράχος σιωπής..
Λεξεις μου..

Τάκης Τσαντήλας είπε...

"Χάσκει ανοιχτή
μέσα μας η κερκόπορτα
μας ξεναγεί στο ίδιο μέρος
που αιώνες πριν
χαράζαμε όνειρα.."

Θαυμάσιο το άτιτλο σου Γωγώ μου..
Καλή συνέχεια ποιώντας πάντα
ασύδοτα..

ΑΝΕΜΟΣΚΟΡΠΙΣΜΑΤΑ είπε...

Τίποτα από όσα είναι γύρω μας δε γερνάνε.. Μόνο τα έμψυχα όντα.. Είναι βαρύ το τίμημα να φοράς ψυχή. Σκοτώνει...
Καλημέρα Γωγώ..

ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ είπε...

Θέλησα να κατοικήσω στους ορίζοντες
του θυμού σου.
Δεν πρόλαβα.΄Ακουγα το τραγούδι σου
κι αυτό μου ήταν αρκετό
για να σταθώ κοντά σου.

Καλή συνέχεια Γωγώ μου.